zand manneke

Zomers warm was het gisteren. Mijn eerste thuisdag na eeen lang en zalig weekend. Ik was compleet ontspannen, het gepieker van de voorbije weken was weg - ik stond volkomen open voor wat de dag zou brengen.

Tegen negen uur komt blonde Loki met papa Stoffel aan. Zo zalig om die grote man met zijn kleine zoontje te zien. Fier, blij en ogen vol liefde. Het ontroert mij elke keer om mijn zoon te zien genieten van dat mensje dat hem geschonken is. Hij overhandigt mij dan zijn zoontje met zo veel vertrouwen dat ik helemaal week wordt.
Ondertussen is Martine toegekomen, even later Maaike met Bent en nog wat later Sieska die de kleintjes even tussendoor wou koesteren.
Tegen twee uur was het rustiger - alleen Bent was er nog - hij heeft lang geslapen tot een dikke volle stinkpamper hem alert maakte dat het tijd was om het op een krijsen te zetten. Na een groot bord aardappelen, andijvie en spek lijkt het me tijd om even naar het parkje in de buurt te gaan. Er is daar een speeltuintje en een grote zandbak.
Bent is de laatste maanden razend enthousiast als hij zand en water ziet.
Hij is een fel, zalig spontaan ventje - de blik in zijn ogen doet mij aan mijn dochter denken.
In de speeltuin zoekt hij direct andere kinderen op - maakt niet uit als ze veel ouder zijn dan hem - hij zal het wel uitleggen met zijn handjes, ogen en zijn brabbeltaaltje.
Dan begint de "conversatie". Boeiend om te zien hoe kinderen met geen of weinig woorden mekaar begrijpen. Bent kijkt ze aan - lacht - en doet hen na: met het molentje draaien, zand in een bakje doen, van het ene speeltje naar het andere gaan.... Ofwel lopen ze weg van hem omdat hij nogal direct is (zeker de kleinere) - maar de grote kinderen vinden zoveel spontaniteit wel leuk. En hun gekke toeren vind hij dan weer zalig...

Zijn nieuwste bezigheid is: zandgooien. En handvol zand knijpt hij tussen zijn vingertjes en gooit het in het rond en naar de andere kinderen....Na een half uur is hij niet meer om aan te zien: een rood hoofd want het was ondertussen heel zonnig geworden en ik was zijn pet vergeten. Vieze handjes en beentjes en een gezichtje met een paar dikke snottebellen vermengd met zand. Rode ogen vol zand maar ze stralen in zijn lachend gezichtje...
Toen dit even genoeg was, wil hij verder te voet achter de buggy stappen. Na 100 meter ziethij ook dit niet meer zitten, laat zich vallen, maakt een kwartdraai rechts, en begint te kruipen - de stoep af - recht naar de straat.
Ik was even vergeten hoe vlug kinderen kunnen zijn...

In het winkeltje hebben we genoten van een paar dikke aardbeien: het speeksel en het roze sap van de vruchten liepen langs zijn mond en wangen. Maar het is oh zo lekker - hem me naast hem op de stoep gezet en evenveel genoten van een paar van deze hemelse vruchten. Dit is pas zomer.

's Avonds belt Maaike met het voorstel om Bent af te zetten en ondertussen in haar zonnige tuin te komen aperitieven. De warme avondzon en een glaasje met fruitsap, muntblaadjes en een beetje rum zijn de kers op de taart van deze mooie dag. De wat bittere zwarte olijven die ze erbij schenkt kunnen tot mijn grote verbazing ook Bent verleiden... Na het fruitsap, de olijven en het gras was het kleine zwembadje in hun tuin aan de beurt. Met kleren en schoenen aan is hij achterste voren in het badje gestapt. Geen zorgen - het zand - de vieze appelsies/olijven snoet zijn direct afgewassen.

Het is wel leuk dat ze hem zoveel vrijheid geven: hij mag vies en vuil worden. Water doet toch alle leed verdwijnen. Ze houden wel een oogje in het zeil. Maar de vrijheid die hij krijgt geeft hem een grote ongedwongenheid. De wereld is een groot feest voor dat kleine ventje. Zou toch leuk als wij volwassen veel meer van dat kind zouden hebben? Ik leer daar ongelooflijk veel uit.

Plots was het tuinverhaal uit: Bent was moe en had een grote honger. Een korstje brood was even uitstel maar toch geen grote bevrediging. Hij wijst spontaan naar de stereo installatie en begint met zijn kontje te schudden. Een teken dat het aan moest. En dan hebben we gedanst (Maaike, Bent en ikzelf) op een leuke plaat van Stef Bos.
Mijn dag kon niet meer stuk.

Zo'n dagen zijn godsgeschenken