Mediteren

Sinds oktober is mediteren een boeiende en confronterende ontdekking in mijn leven. Lang stilzitten, in stilte, alleen met mijn gedachten en gevoelens was mij vreemd. Soms lukt het wonderwel om in mijn eigen stilte te kruipen, te kunnen ontspannen en zien dat gedachten en gevoelens net als stormen, regen en wind, wolken en de zon ook voorbijgaan. Soms panikeer ik: "Is dit nu het leven, mijn leven? Kan ik dan niks houden?" Op andere momenten overspoelen mij heel veel zwarte gedachten en zegt mijn friemelkont: "Meid hou op, ga even wandelen en herbegin later op de dag".

Net omdat het mij zo boeit, leek het mij interessant om te mediteren in groep, met lotgenoten. In het Welness center waar ik sinds een paar weken lid van ben, geven ze naast Yoga, Pilates, Nia... ook Meditatie. Welke meditatievorm wist ik niet, maar het deed er ook niet toe. Ik zou wel zien.
Zaterdag was mijn eerste 'les'. In de gang voor de zaal hoor ik het al: 'De lerares heeft geen stem, Maar dat is oké want het is toch meditatie'. Een beetje begeleiding zou wel fijn zijn, denk ik nog, maar ja ik kan er niks aan veranderen en ben er nu toch.
En ja het volledige uur heeft plaats in een stilte die af en toe onderbroken wordt door een zachte tik op de gong en daarna een heel zacht gefluister van de lerares die duidelijk haar best doet. Maar niet meer kan. Omdat ik deze vorm van mediteren niet ken, doe ik toch heel hard mijn best om haar te verstaan en de 'oefening' goed te doen. Ik hoor de woorden: adem, buik, rug, bekken, hart....Wat ik daar nu mee moet weet ik niet. Ben zo hard bezig met liplezen, verstaan en denken dat er van rust weinig terecht komt. Af en toe piep ik even door mijn wimpers: mijn lotgenoten hebben het volledig onder de knie en bewegen niet. Adem in, adem uit...
Krijg na een tijdje kramp in mijn knie. Ben het niet gewoon om lang in de lotushouding te zitten. Na wat friemelen op zoek naar een comfortabeler houding ga ik maar liggen en vind eindelijk rust, heel veel rust. Ik kom in een andere wereld, mijn droomwereld. Hoe lang ik daar lig, geen idee. Plots hoor ik mijn buurman rommelen met zijn mat en kussen. De meditatie is afgelopen.
Ooit leer ik het wel.