zand manneke

Zomers warm was het gisteren. Mijn eerste thuisdag na eeen lang en zalig weekend. Ik was compleet ontspannen, het gepieker van de voorbije weken was weg - ik stond volkomen open voor wat de dag zou brengen.

Tegen negen uur komt blonde Loki met papa Stoffel aan. Zo zalig om die grote man met zijn kleine zoontje te zien. Fier, blij en ogen vol liefde. Het ontroert mij elke keer om mijn zoon te zien genieten van dat mensje dat hem geschonken is. Hij overhandigt mij dan zijn zoontje met zo veel vertrouwen dat ik helemaal week wordt.
Ondertussen is Martine toegekomen, even later Maaike met Bent en nog wat later Sieska die de kleintjes even tussendoor wou koesteren.
Tegen twee uur was het rustiger - alleen Bent was er nog - hij heeft lang geslapen tot een dikke volle stinkpamper hem alert maakte dat het tijd was om het op een krijsen te zetten. Na een groot bord aardappelen, andijvie en spek lijkt het me tijd om even naar het parkje in de buurt te gaan. Er is daar een speeltuintje en een grote zandbak.
Bent is de laatste maanden razend enthousiast als hij zand en water ziet.
Hij is een fel, zalig spontaan ventje - de blik in zijn ogen doet mij aan mijn dochter denken.
In de speeltuin zoekt hij direct andere kinderen op - maakt niet uit als ze veel ouder zijn dan hem - hij zal het wel uitleggen met zijn handjes, ogen en zijn brabbeltaaltje.
Dan begint de "conversatie". Boeiend om te zien hoe kinderen met geen of weinig woorden mekaar begrijpen. Bent kijkt ze aan - lacht - en doet hen na: met het molentje draaien, zand in een bakje doen, van het ene speeltje naar het andere gaan.... Ofwel lopen ze weg van hem omdat hij nogal direct is (zeker de kleinere) - maar de grote kinderen vinden zoveel spontaniteit wel leuk. En hun gekke toeren vind hij dan weer zalig...

Zijn nieuwste bezigheid is: zandgooien. En handvol zand knijpt hij tussen zijn vingertjes en gooit het in het rond en naar de andere kinderen....Na een half uur is hij niet meer om aan te zien: een rood hoofd want het was ondertussen heel zonnig geworden en ik was zijn pet vergeten. Vieze handjes en beentjes en een gezichtje met een paar dikke snottebellen vermengd met zand. Rode ogen vol zand maar ze stralen in zijn lachend gezichtje...
Toen dit even genoeg was, wil hij verder te voet achter de buggy stappen. Na 100 meter ziethij ook dit niet meer zitten, laat zich vallen, maakt een kwartdraai rechts, en begint te kruipen - de stoep af - recht naar de straat.
Ik was even vergeten hoe vlug kinderen kunnen zijn...

In het winkeltje hebben we genoten van een paar dikke aardbeien: het speeksel en het roze sap van de vruchten liepen langs zijn mond en wangen. Maar het is oh zo lekker - hem me naast hem op de stoep gezet en evenveel genoten van een paar van deze hemelse vruchten. Dit is pas zomer.

's Avonds belt Maaike met het voorstel om Bent af te zetten en ondertussen in haar zonnige tuin te komen aperitieven. De warme avondzon en een glaasje met fruitsap, muntblaadjes en een beetje rum zijn de kers op de taart van deze mooie dag. De wat bittere zwarte olijven die ze erbij schenkt kunnen tot mijn grote verbazing ook Bent verleiden... Na het fruitsap, de olijven en het gras was het kleine zwembadje in hun tuin aan de beurt. Met kleren en schoenen aan is hij achterste voren in het badje gestapt. Geen zorgen - het zand - de vieze appelsies/olijven snoet zijn direct afgewassen.

Het is wel leuk dat ze hem zoveel vrijheid geven: hij mag vies en vuil worden. Water doet toch alle leed verdwijnen. Ze houden wel een oogje in het zeil. Maar de vrijheid die hij krijgt geeft hem een grote ongedwongenheid. De wereld is een groot feest voor dat kleine ventje. Zou toch leuk als wij volwassen veel meer van dat kind zouden hebben? Ik leer daar ongelooflijk veel uit.

Plots was het tuinverhaal uit: Bent was moe en had een grote honger. Een korstje brood was even uitstel maar toch geen grote bevrediging. Hij wijst spontaan naar de stereo installatie en begint met zijn kontje te schudden. Een teken dat het aan moest. En dan hebben we gedanst (Maaike, Bent en ikzelf) op een leuke plaat van Stef Bos.
Mijn dag kon niet meer stuk.

Zo'n dagen zijn godsgeschenken

De weg naar Santiago

De Weg

De weg was lang
Stap voor stap ontmoette ik jullie
Ik ontmoette mezelf
In het samenzijn
Even vaak in het alleenzijn

Ik ontmoette jullie volle wezen
De tedere aanrakingen,
Begrip om de tranen en de woede
De dans - de muziek
Tango en flamenco in een oud dorp
Onder een rieten schutting

Landschappen als eindeloze vormen
onder mijn voeten
Mijn benen soms loodzwaar
En toch met elke stap kwam de lichtheid
En de openheid voor de verrassing
Wat was er achter de volgende bocht?

De zon
Brandend en verwarmend
Het water van de oceaan
Speels en verfrissend
Kleine tentjes in een veld
De malse zomerregen kon ons niet deren
We waren samen op dat veldje
met een eindeloos zicht op wat nu is

Op het eind was er enkel de grote verte
Verwachtingen ingelost
Een zachte moeheid
Tevreden in elke vezel van mijn lijf

Dankbaar
Om jullie die mij omringden
Ik voel me gedragen als een kind
in de schoot van ont-moetingen

Mediteren

Sinds oktober is mediteren een boeiende en confronterende ontdekking in mijn leven. Lang stilzitten, in stilte, alleen met mijn gedachten en gevoelens was mij vreemd. Soms lukt het wonderwel om in mijn eigen stilte te kruipen, te kunnen ontspannen en zien dat gedachten en gevoelens net als stormen, regen en wind, wolken en de zon ook voorbijgaan. Soms panikeer ik: "Is dit nu het leven, mijn leven? Kan ik dan niks houden?" Op andere momenten overspoelen mij heel veel zwarte gedachten en zegt mijn friemelkont: "Meid hou op, ga even wandelen en herbegin later op de dag".

Net omdat het mij zo boeit, leek het mij interessant om te mediteren in groep, met lotgenoten. In het Welness center waar ik sinds een paar weken lid van ben, geven ze naast Yoga, Pilates, Nia... ook Meditatie. Welke meditatievorm wist ik niet, maar het deed er ook niet toe. Ik zou wel zien.
Zaterdag was mijn eerste 'les'. In de gang voor de zaal hoor ik het al: 'De lerares heeft geen stem, Maar dat is oké want het is toch meditatie'. Een beetje begeleiding zou wel fijn zijn, denk ik nog, maar ja ik kan er niks aan veranderen en ben er nu toch.
En ja het volledige uur heeft plaats in een stilte die af en toe onderbroken wordt door een zachte tik op de gong en daarna een heel zacht gefluister van de lerares die duidelijk haar best doet. Maar niet meer kan. Omdat ik deze vorm van mediteren niet ken, doe ik toch heel hard mijn best om haar te verstaan en de 'oefening' goed te doen. Ik hoor de woorden: adem, buik, rug, bekken, hart....Wat ik daar nu mee moet weet ik niet. Ben zo hard bezig met liplezen, verstaan en denken dat er van rust weinig terecht komt. Af en toe piep ik even door mijn wimpers: mijn lotgenoten hebben het volledig onder de knie en bewegen niet. Adem in, adem uit...
Krijg na een tijdje kramp in mijn knie. Ben het niet gewoon om lang in de lotushouding te zitten. Na wat friemelen op zoek naar een comfortabeler houding ga ik maar liggen en vind eindelijk rust, heel veel rust. Ik kom in een andere wereld, mijn droomwereld. Hoe lang ik daar lig, geen idee. Plots hoor ik mijn buurman rommelen met zijn mat en kussen. De meditatie is afgelopen.
Ooit leer ik het wel.

Zand

Vorige week was Bent nog heel enthousiast aan het spelen met het water in de schaaltjes van mijn grote bloempotten. Met het water proberen grijpen en dan naar zijn mondje brengen. Boeiend leek het wel, ondertussen luidkeels zijn eigen verhalen aan het vertellen. Ik liet hem maar begaan - het is maar wat water. Was al blij dat hij de bloemaarde met rust liet.

Maar voor zo'n kleintje is de wereld en mijn huis op maandag één groot avontuur. Gisteren was hij was vrolijk taterend aan het rondkruipen. Ik zat even in de zetel, gerust dat er toch niet veel in de buurt en op zijn hoogte was met de rode vlag: 'gevaar voor kleine ukkepukken'. Tot het stil werd, te stil natuurlijk. En ja hij zat weer tussen de bloempotten, genietend van een grote gap aarde. Een volle handgreep had de weg naar zijn mond gevonden. Niet dat het lekker was, want hij begon te kokhalzen. Gevolg: zwarte snoet, zwarte tong, zwarte handjes en een vloer vol met spuug en aarde.

En ik keek ernaar en dacht even aan de wijze woorden van metje Panne, mijn schoonmama. Toen mijn oudste acht maanden was, gingen we voor de eeste keer naar het strand. We zetten haar neer in de hoop dat ze zou beginnen spelen met het emmertje en schepje. Ijdele hoop! Die speeltjes waren toch niks als er zoveel meer is? Sieska krijste het strand bij mekaar en vol enthousiasme schepte ze grote gappen wit zand met haar handjes die de weg vonden naar haar mond. En lekker dat dat was. Ze kreeg er niet genoeg van.
Wij jonge ouders in paniek: welke vieze ziektes kon ze hier niet oplopen? En wat met al die kattepis en hondepoep, vogelscheten en het rottend eten dat hier rondslingerde...
Tot metje heel rustig zei: "Kind trek het je niet zo aan. Om groot te worden moeten ze hun kilo's zand binnen hebben". Zij was boerin geweest en kon heerlijk relativeren.

Bentdag

't Is maandag en Bentdag. Kleinzoon Bent komt dan voor een dagje bij mij. Ik kijk er elke keer naar uit want ben gek op dat kleine enthousiaste manneke.
Kruipend ontdekt hij mijn hele huis en ik moet hem in de gaten houden. Geen moment rust is mij gegund als hij wakker is.
Ofwel heeft hij honger en dan krijst hij het huis bij mekaar of voor ik het weet heeft hij de trap, de stopcontacten, de kabels van mijn pc, het boeken rek en dat met de cd's ontdekt.
Wat een ontembare energie. Niet opgeven is zijn boodschap. Ik zet me bij hem en volg zijn tochten. Soms is kan het ook rustiger dan vertel ik hem over de bloem op de tafel, of ik zing het liedje van 'handjes draaien, koekebakke vlaaien'. Dit kent hij al goed: met draaiende handjes beweegt ook de rest van zijn lijfje mee
Of ik vertel over Betty Boop die op de schouwmantel in mijn bureau staat. Daar is hij nog altijd niet happig op. Hij durft haar ondertussen wel aanraken, maar met mondjesmaat. Ze heeft van die zeer grote ogen, en koude mini-handjes. 'oeh oeh oeh' klinkt het dan. "Ik wil wel maar durf nog niet goed".
Ja manneke ze is nog niks voor jou hoor.
Kruip jij maar met het knuffelkonijn in bed, die geeft jou wat je nu nodig hebt: warmte en zachtheid.

dag mijne kleine ventje met je pamperkontje, je lachend gezichtje en je heldere ogen.

Het verhaal van de eenling

Deze boeiende tekst kreeg ik zelf door
Uit het boek:
"Een gelukkig mens en andere geheimen" van Theije Twijnstra

Waarom woont u in het bos, vroeg Frederike, waarom woont u niet bij ons in het dorp?
Omdat ik een eenling ben, zei de vreemde man. Eenlingen wonen op zichzelf.
Wat is een eenling, vroeg Frederike?
Iedereen is een eenling, zei de vreemde man, maar bijna niemand weet het.
Frederike keek hem ernstig aan. Waarom niet?
Omdat de meeste mensen bang zijn voor zichzelf. Ze willen liever samen eenzaam zijn.
Ben ik ook een eenling? vroeg Frederike.
Ja, jij ook, zei de vreemde man.
Zal ik later ook een eenling zijn? vroeg Frederike.
Dat hangt van jou af. Bedenk wel dat het heel moeilijk is om een eenling te zijn. Ieder mens wil je beïnvloeden. Iedereen wil zich met jou bemoeien, zodat je net zo wordt als zij. Want als je een eenling wilt zijn dan blijf je altijd een ander voor de ander en dezelfde voor jezelf. Dan blijf je vrij. Zorg dat je vrij blijft!

Hoe moet ik dat doen? vroeg Frederike zacht, ik ben vaak heel bang voor mensen, vooral op school. Ze schelden me uit omdat ik zo goed kan leren.
Dat maakt niet uit, het gaat er om dat je niet bang bent voor jezelf. Eenlingen reageren altijd op zichzelf en nooit op de ander. Dus als de ander je uitscheldt, dan scheld je niet terug. Je vraagt je alleen af: waarom doet dat nou zo zeer in mij? Is dat mijn trots, is dat mijn onzekerheid, is dat mijn angst? En waarom wil ik nu zo graag terug schelden? Komt dat door de ander of komt dat omdat ik zo van schelden hou? Omdat ik nog zo veel gescheld in mij heb zitten? Vraag altijd aan jezelf en nooit aan de ander want anders komt er een ander in je wonen en weet je niet meer wie je bent.

De vreemde man pakte een beukennootje van de grond en zei: ieder mens is als dit zaadje. De ander is alleen het water of het zonlicht, maar nooit het zaadje zelf. Dat zaadje zit in jou. Verbind je altijd met jouw eigen oorzaak en niet met de motieven van de ander. Zo maak je je vrij van de motieven van de ander. De ander raakt je alleen maar aan, zoals ook de regen of de zon alleen het zaadje aanraakt, maar niet weet of er een beukenboom of een dennenboom uit groeit.
Of een roos…, zei Frederike.
Precies, of een roos. Niemand weet wat jij in je hebt. Dat moet je zelf ontdekken. De ander kan je niet raken als jij het niet in je hebt. Dus iedere keer als je door de ander wordt aangeraakt, of dit nu met vloeken gebeurt of met een compliment, met slaan of met een streling, iedere keer kun je iets over jezelf te weten komen. Dat is het mooie van de ander. Dat is het mooie als je een eenling bent. Een eenling doet dankzij de ander steeds nieuwe ontdekkingen over zichzelf. Eigenlijk kan de ander je dus heel weinig aandoen. Wees dan ook niet bang dat je de ander zou kunnen kwetsen want dat is niet mogelijk. Je kunt de ander alleen aanraken op de plek waar hij al gekwetst was. Maar dat is dan niet jouw ‘schuld’, dat heeft hij zelf gedaan. En het is ook aan hem of hij deze kwetsing vergroot of juist beter wil leren te begrijpen.

Bemoei je niet met de ander maar laat hem vrij. Voel je niet gehinderd om alles te zegen wat je wilt zeggen, zo blijf je in evenwicht. Zo blijf je vrij van elkaar en geef je de ander geen macht over jou.

Een blog op een zonnige zondag

Eindelijk heb ik de moed gevonden om deze blog aan te maken. Loop er trouwens al maanden mee in mijn gedachten. De zin om mijn impressies naar een ruimer publiek door te sturen werd steeds sterker.
Ik schrijf al zolang, het is mijn beroep. Maar dat is rationeel schrijven: duidelijke teksten voor een groot publiek dat een baksteen in de maag heeft. De Belg die wil bouwen en verbouwen
Maar al het andere dat in mij leeft, dat zit enkel deze computer. Heel soms stuur ik iets naar goeie vrienden of mijn kinderen rond nieuwjaar, een speciale gebeurtenis...

Bij deze is hij geboren, mijn blog. Ik hoop dat we nog veel prettige uren samen doorbrengen en dat vrienden en familie komt kijken....

Ochtend mens

Heb de voorbije weken net iets teveel 's nachts geleefd en ik ben een ochtendmens.Ik laat me te vaak verleiden door een gezellige kroeg en het doorbomen over 'het leven'. Boeiend hoor maar...
Een zeer goeie vriend van mij is een nachtuil en heeft genoeg aan een paar uur slaap. Fit als een hoentje kruipt hij 's morgens vroeg uit de veren. Ook al heeft hij net iets teveel gedronken. Niks aan de hand.. Bij hem in elk geval niet.
Ik heb dan nog uren nodig om wakker te worden en aan mijn dag te beginnen. Maar ik werk en moet hier elke dag weer aan de pc zitten en teksten maken over huizen en tuinen. Soms heel technische stukken en met zo'n sufkop lukt mij dat steeds moeilijker..
Heb daarom besloten om dat nachtelijk leven even te laten voor wat het is en even een adempauze te nemen van dat 'zware leven'. Ik ga naar een fitness centrum, ben weer aan 't wandelen en fietsen. Fijn!
Mijn gedachten en piekermomenten krijgen even rust en ben met mezelf en lijf bezig, Het hier en nu, jawel...En nu schrijf ik verder over een kangaroewoning. Een huis voor de mama dat in de achtertuin van de dochter werd gebouwd: Living apart and together. Er is veel voor te zeggen, voor mij een boeiend gegeven. Voila dat is het voor nu. 'k Zou blijven schrijven.